မေခလ (Me-khala) Jataka

မေခလ (Me-khala) Jataka

ရှေးက ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်သည်။ ကောသလတိုင်း၌ မေခလ မင်းသားဆိုသူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ချောမောလှပ၍ ကျက်သရေ ရှိသည်။ သူ၏ အပြုအမူ၊ အပြောအဆို မှန်သမျှသည် သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ မာန်မာနနှင့် မာယာအကောက်ကြံများ ပျံ့နှံ့လျက် ရှိသည်။ မေခလမင်းသားသည် သူ၏ အလှအပကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးပြီး ထိုအလှအပကို မည်သူမျှ မမှီစေလို။ သူ၏ အလှအပကို အတုယူရန် ကြိုးစားသူများ မပေါ်ပေါက်လာစေရန်အတွက် သူသည် မကောင်းသော အကြံကို ကြံစည်လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် မေခလမင်းသားသည် နန်းတော်သို့ ရောက်လာသော ပန်းသည်တစ်ဦးကို တွေ့လေသည်။ ထိုပန်းသည်ကား အလွန်လှပသော ပန်းများကို ဆောင်လာသည်။ မေခလမင်းသားသည် ထိုပန်းများ၏ အလှအပကို ကြည့်ရှုရင်း မိမိ၏ အလှအပကို မေ့လျော့ကာ ပန်းသည်အား မေးမြန်းလေသည်။ "အို ပန်းသည်၊ သင်ကား အလွန်ပင် လှပသော ပန်းများကို ဆောင်လာပေ၏။ ဤပန်းတို့ကား မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။"

ပန်းသည်က ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဤပန်းတို့ကား တောနက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းမှ လာပါသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား အလွန်ပင် သစ်ပင်ပန်းပင် စုံလင်စွာ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိပါသည်။ ထိုတောအုပ်၏ အလယ်တွင်ကား ရွှေရောင်တောက်ပသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိပါသည်။ ထိုရေကန်၏ ကမ်းပါးတွင်ကား အလွန်ပင် လှပသော ပန်းပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိပါသည်။ ထိုပန်းပင်မှ ပွင့်သော ပန်းတို့ကား အလွန်ပင် နံ့သာမွှေးကြိုင်ပြီး ရွှေရောင်တောက်ပလျက် ရှိပါသည်။ ထိုပန်းတို့၏ အလှအပကား မည်သည့်အရာနှင့်မျှ တနှိုင်းတစမရှိ။"

မေခလမင်းသားသည် ပန်းသည်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မိမိ၏ အလှအပကို ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးလာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထိုရွှေရောင်ပန်းပင်ကို မည်သို့မျှ မရအောင် ကြိုးစားရမည်ဟု စိတ်တွင် စွဲလန်းလေသည်။ သူသည် ပန်းသည်အား ပန်းပင်ကို မည်သည့်အရပ်တွင် တွေ့ကြောင်းကို အထပ်ထပ် မေးမြန်းလေသည်။ ပန်းသည်လည်း မေခလမင်းသား၏ မာန်မာနကို မသိသောကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မေခလမင်းသားသည် အိပ်ရာဝင်တိုင်း၊ နိုးထတိုင်း ထိုရွှေရောင်ပန်းပင်ကိုသာ စဉ်းစားလေသည်။ သူသည် စားသောက်ခြင်းကိုပင် မေ့လျော့ကာ ပိန်ချုံးလာသည်။ သူ၏ မိဘများ၊ ဆရာများက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသည်ကို မသိကြ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မိမိ၏ ဆရာတော် ရဟန္တာတစ်ပါးထံ ချဉ်းကပ်၍ အကြောင်းစုံကို လျှောက်ထားလေသည်။

ဆရာတော် ရဟန္တာက မေခလမင်းသား၏ အကြောင်းကို ကြားတော်မူသောအခါ သနားတော်မူသည်။ သို့သော် ထိုမင်းသား၏ မာန်မာနကိုလည်း သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာတော်က မင်းသားအား မိန့်တော်မူသည်။ "အချင်း မင်းသား၊ သင်ကား အလွန်ပင် လှပသော ပန်းကို လိုချင်သည်ကို ငါသိ၏။ သို့သော် ထိုပန်းကား လွယ်လွယ်နှင့် မရနိုင်။ ထိုပန်းကို ရလိုလျှင် သင်ကား အလွန်ပင် ခက်ခဲသော ခရီးကို သွားရပေမည်။ ထိုခရီးကား အလွန်ပင် အန္တရာယ်များ၏။"

မေခလမင်းသားကား ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ။ သူသည် မိမိ၏ အလှအပကို ပို၍ ထိန်းသိမ်းလိုသော စိတ်ဖြင့် ဆရာတော်အား တောင်းပန်လေသည်။ "အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် လိုချင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်အား လမ်းညွှန်တော်မူပါ။"

ဆရာတော် ရဟန္တာက မင်းသားအား လမ်းညွှန်တော်မူသည်။ "သင်ကား တောနက်ကြီးသို့ သွားရမည်။ ထိုတောတွင်ကား ကျား၊ ခြင်္သေ့၊ မြွေတို့ အလွန်ပင် ပေါများ၏။ သင်ကား သတိနှင့် သွားရမည်။ ထို့ပြင် ထိုတောတွင်ကား မကောင်းသော နတ်ဆိုးများလည်း ရှိ၏။ ထိုနတ်ဆိုးတို့ကား လူတို့ကို လှည့်စားတတ်သည်။ သို့သော် သင်ကား မကြောက်နှင့်။ မေတ္တာနှင့် သွားလော့။"

မေခလမင်းသားသည် ဆရာတော်၏ ဆုံးမစကားကို ခံယူ၍ ထွက်ခွာလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ အလှအပကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သာမန်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၍ ခရီးထွက်လေသည်။ သူကား မိမိ၏ အလှအပကို မပျက်စီးစေရန်အတွက် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်သည်။

ခရီးတွင် သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားကား ပွန်းပဲ့သွားသည်။ သူ၏ အလှအပကား တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာသည်။ သူကား ထိုအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်။ သူသည် မိမိ၏ အလှအပကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ပါးနှင့် တွေ့လေသည်။ ထိုနတ်ဆိုးကား လူအဖြစ်ကို ယူ၍ မေခလမင်းသားအား ချဉ်းကပ်လေသည်။ "အို မင်းသား၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ သွားနေသနည်း။"

မေခလမင်းသားက ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။ "အကျွန်ုပ်ကား ရွှေရောင်ပန်းပင်ကို ရှာဖွေလျက် ရှိပါသည်။"

နတ်ဆိုးကား ရယ်မောလေသည်။ "အို မင်းသား၊ ထိုပန်းပင်ကား အလွန်ပင် အလှအပ ရှိသည်ကို ငါသိ၏။ သို့သော် ထိုပန်းပင်ကား မကောင်းသော အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ ထိုပန်းကို ကိုင်တွယ်သူကား အလွန်ပင် ပျက်စီးတတ်၏။"

မေခလမင်းသားကား နတ်ဆိုး၏ စကားကို မယုံ။ သူကား မိမိ၏ အလှအပကို ပို၍ တပ်မက်လျက် ရှိသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးအား မောင်းထုတ်၍ ရှေ့ဆက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မေခလမင်းသားသည် ကျားတစ်ကောင်နှင့် တွေ့လေသည်။ ကျားကား အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ မေခလမင်းသားကား အလွန်ပင် တုန်လှုပ်လေသည်။ သူကား မိမိ၏ အလှအပကို မပျက်စီးစေရန်အတွက် ကျားကို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ကျားကား သူ့ကို မလွှတ်။

ကျားကား မေခလမင်းသားအား ကိုက်စားတော့သည်။ မေခလမင်းသားကား အလွန်ပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆရာတော် ရဟန္တာ၏ စကားကို သတိရလေသည်။ "မေတ္တာနှင့် သွားလော့။"

သူသည် မိမိ၏ သေခြင်းကို အတောမသတ် သဘောကျ သုံးသပ်လေသည်။ သူ၏ အလှအပကို မက်မောမှုသည် မိမိကို ဤသို့ ဒုက္ခသို့ ရောက်စေသည်။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို သိလေသည်။

သူသည် သေခါနီးတွင် မိမိ၏ အလှအပကို မက်မောသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်လေသည်။ သူသည် မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများလေသည်။ သူကား မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျားအား အစာအဖြစ် ပေးအပ်လေသည်။

ကျားကား မေခလမင်းသားအား စားသောက်ပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်လေသည်။ ထိုရုပ်အလောင်းကား အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပသည်။ ထိုရုပ်အလောင်းကား မေခလမင်းသား၏ မာန်မာနကို ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မေခလမင်းသား၏ ဝိညာဉ်ကား နတ်ပြည်သို့ ရောက်လေသည်။ သူကား မိမိ၏ အလှအပကို မက်မောသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများသောကြောင့် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် အလှအပကို မက်မောခြင်းသည် အလွန်ပင် အန္တရာယ်များသည်။ မေတ္တာစိတ်ကို ပွားများခြင်းသည် အလွန်ပင် အကျိုးများသည်။